නවසීලන්තය එක්ක තිබුන තරගාවලිය මේ වෙද්දි පරාජය වෙලා ඉවරයි. මේ සටහන ලියන මොහොත වෙද්දි තවත් එක තරගයයි ඉතිරි. ඒකවත් දිනාගන්න පුළුවන් නම් ගෞරවය ටිකක්වත් රැකගන්න පුළුවන්. එක තරගයක් වැස්සට හේදී නොයන්න පරාජය තවත් දරුණු වෙන්න හොඳටම ඉඩකඩ තිබුන. දුවද්දී දවාගැනීම් හතරක් නිසා යන්තම් එක තරගයක් බේරගන්න සමත් වුනා. දැන් බොහෝ දෙනෙකුට තියන ප්‍රශ්න දෙක තමයි ඇයි මෙහෙම උනේ කියන එකත් ලෝක කුසලානයේදි මොනව වෙයිද කියන එකත්.
2014 කියන්නෙ අපේ ක්‍රිකට් වලට හොඳ අවුරුද්දක්. 96ට පස්සෙ ලෝක කුසලානයක් ජයග්‍රහණය කරන්න සමත්වුන එකම අවුරුද්ද. ඒ වගේම එංගලන්තයට එරෙහිව ටෙස්ට්, එක්දින වගේම 20-20 තරගාවලි ජයගත්තෙ එංගලන්තයෙදි. මට හිතෙන හැටියට වැටීම ආරම්භ වුනේ හදිසියේ පැමිණි ඉන්දියානු සංචාරය නිසා. කොදෙව්වන්ගේ තරගාවලිය අවලංගු වීමෙන් පස්සෙ ඉන්දියා‍ව පැත්තෙන් කල ඉල්ලීමකට අපේ ක්‍රිකට් පාලකයන් එකඟ වීමත් එක්ක අනවශ්‍ය තරගාවලියකට මුහුණ දෙන්න අපිට සිදුවුනා. ශාරීරික යෝග්‍යතා පුහුණුවක් අතරමැද යන්න සිදුවුන මේ සංචාරය 5-0 විදියට පරාජය වීමත් එක්ක කණ්ඩායමේ වැටීම පටන් ගත්ත කිව්වොත් හරි. ඉන්දියානු සංචාරයේදි අසාර්ථක වුන පන්දු යවන්නන්ගේ විශ්වාසය අඩුවීම දැන් තියන අවුලට මූලික හේතුව කියලයි මට හිතෙන්නෙ.
ලංකා කණ්ඩායමේ අවුල ආකාර දෙකකින් විග්‍රහ කරන්න පුළුවන්. පළමුවැනි කාරණාව තමයි කෙටි කාලීනව සිදුවුන කඩා වැටීම. ඉන්දියානු සංචාරයෙන් පස්සෙ පන්දු යවන්නන් සෑහෙන මට්ටමකින් විශ්වාසය පළුදු කරගත්ත. මේකෙ ප්‍රතිපලයක් විදියට පිතිකරුවන්ට එල්ල වන පීඩනය වැඩිවුනා. සියල්ල අවුල් වෙද්දි පන්දු රැකීමත් අවුල් වුනා. මේක විශම චක්‍රයක්. ක්‍රිකට් කියන්නෙ මානසික ශක්තිය එක්ක කරන ක්‍රීඩාවක්. මට මතකයි වරක් ඕස්ට්‍රේලියානු නායකයෙක් කියල තිබුන (පොන්ටින් හෝ ස්ටීව් වෝ) ඔවුන්ගේ නොනවතින ජයග්‍රහණ වලට හේතුව "පරාජය වීමට තියන දැඩි අකමැත්ත" කියල. මම කියපු කාරණාව සනාථ කරන්න පුළුවන් හොඳම උදාහරණය තමයි කලින් ජයග්‍රාහීව අවසන් කල සංචාර වල ක්‍රීඩකයන්ම දැනටත් කණ්ඩායමේ සිටීම. ජයග්‍රාහී මානසිකත්වය ගිලිහී යාමයි අවුල.
ඒ වගේම අපේ ක්‍රිකට් වල දිගු කාලීන අවුලකුත් තියන බව කියන්න ඕන. පිතිකරුවෙක් විදියට ස්ථාවර සහ සාර්ථක අයෙක් විදියට අන්තිමට ආවෙ ඇන්ජලෝ මැතිව්ස් විතරයි. එතනින් පස්සෙ කණ්ඩායමට පැමිණි කිසිවෙක් ස්ථාවර වුනේ නෑ. යම් යම් අවස්ථාවල සාර්ථක වන තිරිමාන්න සහ චන්දිමාල් තාමත් මහේල-සංගා-දිල්ශාන් වගේ ජ්‍යේෂ්ඨයන්ගේ අඩුව පුරවන්න සමත් වෙලා නෑ. පන්දු යවන්නන්ගේ පැත්තෙන් බැලුවත් තත්වය ඕක තමයි. එක කාලයක වාස්-මුරලි, තවත් කාලයක මුරලි-මාලිංග, ඊටත් පස්සෙ මාලිංග-කුලසේකර වගේ පන්දු යවන්නන් දෙදෙනෙක් වත් සාර්ථක මට්ටමක හිටිය. හොඳ පන්දු යවන්නන් දෙදෙනෙක් සිටින කණ්ඩායමකට තවත් සාමාන්‍ය මට්ටමේ පන්දු යවන්නන් දෙතුන් දෙනෙක් සිටීම ජයග්‍රහණ වලට ප්‍රමාණවත්. නමුත් මේ වනවිට ඉන්න පන්දු යවන්නන් සාර්ථක මට්ටමක නෑ. කණ්ඩායමක් අවුල් වෙද්දි ඒක පිටට පෙන්වන කැඩපත තමයි පන්දු රැකීම. ධෛර්ය අඩුවුන ගමන් පන්දු රැකීමත් පහලට වැටෙනව. මේ වනවිට ඒකත් වෙලා තියෙන්නෙ. ඒ නිසා මේ අවුල් දෙකට කඩිනම් විසඳුම් අවශ්‍යයි.
පළමුවැන්න තමයි තාවකාලික පසුබෑම නිරාකරණය කරගැනීම. මොකක් හෝ ක්‍රමයක් පාවිච්චි කරල දිනන්න ඕන ගානට ඔලු ටික සුද්ධ කරගන්න වෙනව. ඒක සාර්ථකව කරන්න පුළුවන් නම් ලෝක කුසලානය ගැන හිතන්න වත් පුළුවන්. එහෙම නොවුනොත් නං බෑ. දෙවනුව හොඳ පිතිකරුවන් සහ පන්දු යවන්නන් ටිකක් හොයාගන්න වෙනව. විශේෂයෙන්ම පැයට කිලෝමීටර එකසිය හතලිස් ගනන්වලින් පන්දු යවන එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් නැතිව වේගවත් තණතීරු වල අභියෝග ජයගන්න බෑ. මගේ අදහස අනුව ප්‍රමාණාත්මකව වැඩි පිරිසකට අවස්ථාව දිය යුතුයි. අන්තර් සමාජ මට්ටමේදි දක්ෂතා අතින් ඉහලින්ම සිටින ක්‍රීඩකයන්ට පමණක් නෙවේ, මැද මට්ටමේ ක්‍රීඩකයවනුත් අත්හදා බැලීම් වලට යොදාගත යුතුයි. පන්දු යවන්නෙක් විදියට කණ්ඩායමට ආපු තිලාන් සමරවීර හොඳ ටෙස්ට් පිතිකරුවෙක් වුනා වගේ, බාග තුන් ඉරියව් ක්‍රීඩකයෙක් වෙච්ච ඇන්ජලෝ මැතිව්ස් හොඳ පිතිකරුවෙක් වුනා වගේ සැඟවුනු දක්ෂතා තියන උදවිය ඉන්න පුළුවන්. ඒ අය හඳුනාගැනීමට තරම් අවස්ථා කිහිපයක් ලබාදිය යුතුයි.
ලෝක කුසලානය සහ අපේ බලාපොරොත්තු ගැන ඊලඟ ලිපි වලින් කතා කරමු.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)