Thursday, April 3, 2014

වැදුම්ගෙයි අවුල!

"මොකද්ද ඔයාලගෙ පුහුණුවයි එයාලගෙ ස්ට්‍රයික් එකයි අතර තියන සම්බන්ධය?.... ඇයි ඔයාලට දෙන පුහුණුවට එයාල විරුද්ධ?"

කලකට පෙර මා හෙදියක් වන බිරිඳගෙන් විමසූවේ පවුල් සෞඛ්‍ය නිලධාරිණියන් සහ හෙදියන් අතර මතුවූ සූතිකාගාර පුහුණුව සම්බන්ධව අවුල මතුවූ සමයේදීය.

"අපි පුහුණු කරල එයාල අයින් කරන්න හදන්නෙ.... ඒකයි" ඇගේ පිළිතුර විය.

අර්බුධය තවත් උග්‍ර අතට හැරී, දෙපාර්ශවයම වැඩ වර්ජන කරා යාමට තරම් තත්වය දරුණු වූ ඊයේ මා නැවත ඇගෙන් විමසීමි.

"දැන් කාලෙ ස්වභාවික උපත් ගානටම වගේ සිසේරියන් සැත්කම් කරනව... ඉස්සර නං සිසර් එකක් කලේ කලාතුරකින්.... ඒවට බලපාන වෙනත් හේතුත් තියනව.... සීසර් කරල ගන්න දරුවෙක් නං තියටර් එකේ ඉඳල වාට්ටුවට ගෙනියන එකත් ස්වභාවික උපතක නං ළමයි ගන්න එකත් විතරයි එයාල(පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවන්) කරන්නෙ.... ඉතිං ඒ කට්ටිය අයින් කරල වියදම අඩු කරගන්න වෙන්නැති ආණ්ඩුව මේ පුහුණුව දෙන්නෙ..."

බැලූ බැල්මට ප්‍රශ්නය පැහැදිලිය. හෙදියන්ගේ පැත්තෙන් ඔවුන් නිවැරදිය. ඔවුන්ට ලැබෙන අවස්ථාව වලක්වන්නන්ට එරෙහිව ඔවුන් සටනට සූදානම් වේ. පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවන්ගේ පැත්තෙන් ඔවුන්ද නිවැරදිය. ඔවුන් තමන්ගේ වෘත්තීය වෙනුවෙන් පෙනී සිටී. නමුත් මතුපිට එසේ වුවද අභ්‍යන්තරය එසේ නොවේ. පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවන් ඉවත් කර උක්ත කාර්ය සඳහා හෙදියන් ආදේශ කිරීමෙන් ආණ්ඩුවට ආර්ථික වාසියක් ලබාගතහැකි යයි සිතිය නොහැක. යම් රෝහලක සිටින පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවන් ඉවත් කල විට එක්කෝ ඒ වෙනුවට (‍පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවකට වඩා වැඩි වැටුපක්-දීමනාවක් ලබ‍ා ගන්නා) යම් හෙදියන් සංඛ්‍යාවක් යෙදවිය යුතුය. එසේ නොමැති නම් දැනට සිටින හෙදියන්ගෙන් අමතර සේවයක් ලබාගතයුතුය. එවැන්නකට ඔවුන් එකඟ කරගැනීමද උගහටය.

ප්‍රශ්නය ඇත්තේ එතැන නොවේ. වෘත්තීන් පිළිබඳ තීරණ ගන්නා ස්ථාන වලය. බ්ලොග් ලිපියක කල සංවාදයකදී උදිත දැක්වූ අදහසක් මෙසේය. "දියුණු රටවල උත්තර හොයන්නෙ ප්‍රශ්නයක් මතුවුනාම. ප්‍රශ්න නැති තැනකට උත්තර දෙන්නෙ නෑ. වරායක් ඕන නං තමයි වරායක් හදන්නෙ......" ඔහු මතුකල තර්කය මෙතැනදීද වලංගුය. ප්‍රශ්නයකින් තොරව නිදහසේ තිබූ සේවාවන් දෙකක් භේද කරමින් අනවශ්‍ය ප්‍රශ්නයක් (පිළිතුරක් ලබාදී) ඇතිකලේ පාලකයන්ය. විසිහතර පැයේම ඇඬීමට සූදානමින් සිටින, "පිස්සු පීකුදු" සෞඛ්‍ය සේවකයන්ගේ ඇහැට ඇඟිල්ලෙන් ඇන්න විට ඇතිවන තත්වය මෙයයි. අවසානයේ මීට වන්දි ගෙවීමට සිදුවන්න‍ේ කාටදැයි අමුතුවෙන් කීම අනවශ්‍යය.

w3Lanka ලිපිය

Wednesday, April 2, 2014

කරදර ජරමර අස්සේ ඉලෙක්ෂන් ඩියුටි.

ඡන්දෙ ඉවරයි! ප්‍රතිපල දුන්න, වාද කලා, විචාර කලා,.... මේ ඡන්ද ඩියුටි ගැන.
‍මෙදා සැරේ ඡන්ද ඩියුටි වැටුනෙ ටිකක් දුර පැත්තකට. ගිය අවුරුද්දෙද කොහෙද අපිට මැතිවරණ කාර්යාලයේ තිබුන පොඩි වැඩමුළුවක්. මේකෙදි අවධාරණය කල දෙයක් තමයි පිරිමින් රෑට ගෙදර යාම ප්‍රශ්නයක් කියන එක. ඒ නිසා මෙදා පාර හැමෝටම දුර බැහැර ස්ථානයක තමයි ඩියුටි ඇවිල්ල තිබුනෙ. මට තිබුනෙ හම්බන්තොට නගරයට කිට්ටු තැනක පොඩි ඉස්කෝලෙක. ඔන්න දවල් එකට විතර ගෙදරින් පිටත් වෙලා දෙක දෙකහමාර විතර වෙද්දි ඉස්කෝලෙ හොයාගත්ත. ඒ වෙනකොට අපේ එස්පීඕ මහත්තය ඇවිල්ල බැනියම පිටින් වැඩ. තව කාන්තා පිරිමි පරාණ දෙකතුනකුත් හිටිය. මාත් මගේ පත්වීමේ ලියුම දීල අත්සන් කරල පොඩි පොඩි වැඩවල‍ට උදව් උනා.

ඡන්ද ඩියුටි වල තියන අමාරුම වැඩේ තමයි විස්සක් තිහක් විතර තියන දත්ත පිරවිල්ල. සමහර දත්ත එවලේම පුරවන්න පුළුවන් උනත් සමහර දත්ත ඡන්දය ඉවර වෙලා තමයි පුරවන්න ඕන. මේ හැම එකක්ම පොදු ‍ ෆෝමැට් එකක දාල තියනව විතරක් නෙවේ ඒ ඒ කඩදාසි වලට නියමිත ලියුම්කවරත් තියනව. ඒ විතරකුත් නෙවේ ඡන්ද පෙට්ටිය භාරදෙන වෙලාවට ඒ කවර අනු පිලිවෙලට හදන්නත් ඕන. අටෝරාසියක් වෙන මේ විස්තර අන්තිමට කුණු කූඩෙට තමයි යන්නෙ. නමුත් ඡන්ද පෙත්සමක් වගේ ඉදිරිපත් උනොත් නං මේව ඕන වෙනව. ඒ නිසා හරියට තියෙන්නත් ඕන. මුලින්ම කස්ටිය එක්ක ලියුම් කවර ටික ලියනව. ඊට පස්සෙ පුරවන්න පුළුවන් හැම දෙයක්ම සම්පූර්ණ කරනව සෙස්ස පස්සට තියල.

ඔය වැඩ ටික ඉවර කරල නෝනලට ගෙදර යන්න කියල ඔන්න අපි පොඩ්ඩක් කතාබහ කරන්න පටන් ගත්ත.

"මහත්තය කොහේද?" මම ඇහුව.

"අහවල් ඉස්කෝලෙ" හපෝයි......මූ ගුරෙක්.

"එතකොට මහත්තය?"

"මම අහවල් ඉස්කෝලෙ"

"අහවල් ඉස්කෝලෙ"

"ඉස්කෝලෙ"

..........

..........

බැලින්නං ඔක්කෝම ගුරුවරු. බැලූ බැල්මට කනබොන ගතියක් පේන්නත් නෑ. අන්තිමට මම එලියට බැස්ස. මෙන්න ඉන්නව පොලිස් රාලහාමිල දෙන්න. ඒ දෙන්න නං ටිකක් විතර හොඳයි වගේ. මම බයික් එකේ ස්ටෑන්ඩ් එක ගහල ඒක උඩට වෙලා හිටිය. ෆෝන් එක අරගෙන බැලුව මැචි එකේ විස්තර. කොදෙව්වොයි ඕස්ට්‍රේලියාවයි මාරාන්තික ගේමක. බෝල දොලහට ලකුණු තිස් එකක් ගන්න ඕන. අම්මට සිරි සැමි ගහනව ස්ටාර්ක්ට අමර ගැහිල්ලක්. කොදෙව්වො මැච් එක දිනන්න ඔන්න මෙන්න කියල තියෙක්දි පිටට තට්ටුවක් ආව.

"සර්...." මම බැලුව.... ගුරුවරයෙක් ඇවිල්ල තියෙන්නෙ. එයාල එක එක්කෙනාට කියන්නෙ සර් කියල. මටත් සර් කියනව, මාත් සර් කියන්න ඕන. නමුත් මේ සර් කෑල්ල මට පුරුදු නෑ...

"සර් මොකුත් කරනවද..... නැත්තං....." අම්මට සිරි! එල බුවෙක්නේ. මාත් ඇඟිල්ලෙං අනිනකං නෙව හිටියෙ.

"මමයි අහවල් සරුයි අහවල් සරුයි අහවල් සරුයි අහවල් සරුයි ඉන්නව..... එස්පීඕ මහත්තය නං බෑ කිව්ව.... අපිට කරන්න කියලත් කිව්ව.... රාලහාමිල දෙන්නත් ඕකේ"

ඔන්න ඔහොමයි වැඩේට සෙට් උනේ.
බීම ගැනත් කියන්න ඕන. මම අර මුලින් කිව්ව වැඩමුළුවෙදි අපේ යෝජනා ගත්ත. එකෙක් කල යෝජනාවක් තමයි ඡන්දයට පෙර දා රෑ සිදුකරන බීම නැවැත්විය යුතුයි කියන එක. ඒ ගමන ඒසී මහත්තය අනිත් අයගෙ අදහස් විමසුව. ඔය අතරෙ එකෙක් නැඟිට්ට.

"සර්, දවසක් නිදිමරාගෙන දවස් දෙකක් මහන්සිවෙලා අපි ඩියුටි එන්නෙ ඔය රුපියල් හාරපන්දාහ බලාගෙන නෙවේ.... පොඩි විනෝදයකටත් එක්ක.... ඡන්දෙට කලින් දවසෙ බීම තහනම් කරනව නං අපි ඩියුටි එන්නෙ නෑ සර්!"

කොහොමද ප්‍රතිවිරෝධය! නමුත් ඒසී මහත්තය යෝජනාවට එකඟ උනේ නෑ!

"නෑ නෑ අපි බලන්නෙ ඡන්දය සාර්ථකව කරන්නෙ කොහොමද කියල විතරයි.... ඉතිං අපි කල්පනා කරන්නෙ නෑ ඔයාලගෙ විනෝදය නැති කරන්න.... ඡන්දයට බාධාවක් නොවෙන විදියට කලාට කමක් නෑ.....අනෙක හැමෝම වගේ ඔය වැඩේ කරනවනෙ"

ඔන්න ඔහොමයි තහනම් වෙන්න ගිය බීම බේරගත්තෙ.
ඔන්න ඊට පස්සෙ වෑන් එකේ මල්ලිත් එක්ක අන්තිමට අට දෙනෙක් ඉන්නව. ඒ පැත්ත හරි! නමුත් තව අවුලක් තිබුන. නාන්න තැනක් නෑ. ඉස්කෝලෙ බාත්රූම් එකක් නෑ. ග්‍රාම සේවකය ටැප් එක ලගට වතුර මලක් දාලත් නෑ. ඒ ගමන එක්කෙනෙක් යාළුවෙකුට කතා කරල නාන්න තැනක් සෙට් කරගත්ත. මේ අතරෙ කෑම ගේන කොලුව ආව.

"දවල් කෑම නං හරිනෑ පුතා... ටිකක් හොඳට කෑම එක ගේන්න"

අවුලක් තිබුන. අපි හිටිය ගම්මානයෙ අති බහුතරය මුස්ලිම්. එයාලගෙ කෙනෙකුට තමයි කෑම ඕඩරේ දීල තිබුනෙ. ඒ කෑම අපිට හරියන්නෙ නෑ වගේ. කමක් නෑ රෑට හරි හොඳට දේවි කියල හිතුව. හතහමාර විතර වෙද්දි ගල් දෙකක් ගෙනල්ල ඒක අනුමත කරමින් හිටියෙ. ඒ අතරෙ කතා කෙලවරක් නෑ. හම්බන්තොට පොලිසියක හිටිය එක රාලහාමි කෙනෙක් අලි කතාවක් පටන් ගත්ත.
මීට ටික කාලෙකට ඉස්සර මටත් මතකයි නර්ස් නෝන කෙනෙකුට අලිය ගහල වෙච්ච කලබලේ. ඒ කතාව හරියටම කිව්වෙ රාලහාමි. රාලහාමි නිකං මෝඩයෙක් වගේ... මනුස්සයෙක් මැරුන එක පවා කියන්නෙ හිනා වෙවී.

"මහත්තයෝ මේ හරියෙත් අලි හිටිය අවුරුදු දෙක තුනකට කලිං.... ඔය නර්ස්ට අලිය ගැහුවට පස්සෙ හෙන කලබලේ... මිනිස්සු උද්ගෝසනේ කරන්න ගත්ත.... ඒ ගමන අලි එලවන්න අපි සෙට්වුනා.... පොලීසියෙ හතරයි ආමි තුනයි..... අලි එලවිල්ල හරක් එලවිල්ල වගේ නෙවේ.... අලිය ලේසියෙං යන්නෙත් නෑ.... ඔන්න අපි එක පැත්තකිං වෙඩි තියාගෙන එනකොට අලිය දුවන්න ගත්ත ආමි එකෙන් හිටිය පැත්තට.... උඩට වෙඩි තිව්වත් අලිය හැරුනෙ නෑ..... ඒ ගමන අලුත ආමි එකට බැඳුන කොල්ලෙක් ඉන්න පැත්තට මූ දුවන්න ගත්ත... අරූ දුවද්දි ඇලකට වැටුන.... පොඩි ඇලක්.... අලිය එතනින් යද්දි මූ බේරිලා තියෙන්නෙ නූලෙං.... අලියගෙ කකුලක් ඇ‍ෙඟේ හැපිල මූ වීසිවෙලා.... අලිය ගහයි කියන බයට මූ ටී පනස් හයේ මැගසින් එක ඉවර වෙනකල් ගැහුව.....හහ් හහ් හහ්....."

"ඉතිං?"

"අලිය එතනමයි..... හහ් හහ් හහ්....." උගේ හිනාව හරි කැතයි. නමුත් මොනව කරන්නද!

"හැබැයි අර නර්ස්ට ගහපු අලිය නෙවේ වෙන එකෙක් මැරුවෙ..... මට මතකයි තාත්තයි පුතයි ඇලක් ලඟ වැලිගොඩදාන වෙලාවෙත් ඔය අලිය ගැහුව. තාත්ත දිව්ව අවුරුදු පාලහක් විතර වෙන පුතා අල්ලල පෑගුව..... ඔලුව නිකං කොමඩු ගෙඩිය වගේ පොඩිවෙලා තිබුනෙ.... හහ් හහ් හහ්....." ඌ ඒකටත් හිනා වෙනව.

මටත් මතකයි ඔය අලියව. ඌ මනුස්සයන්ගෙ ඔලුව කටින් විකනව කියලත් ආරංදියක් තිබුන... හේතුව වෙන්න ඇත්තෙ හැම කෙනෙකුගෙම ඔලුව පෑගීම වෙන්න ඕන. ඒක ගැනත් කතාවක් තියනව. ඉස්සර දවසක හේනක හිටිය පඹයෙකුගෙ ඔලුවට තියපු මුට්ටියෙ මී වදයක් තිබුනලු. අලිය දවසක් මිනිහ කියල හිතල මුට්ටිය කාල. මීපැනි රසයට වහවැටිච්ච අලිය ඊට පස්සෙ මිනිස්සුන්ගෙ ඔලුව කන්න පටන් ගත්තලු.

කතාබහත් බෝතල් දෙකත් ඉවර කරපු අපි රෑ කෑමට ගියා. කෑම එක ඇරියමයි කට්ටියට තරු පෙනුනෙ!
අල කෑලි දෙකයි, මාලු කෑල්ලයි, පපඩමයි, බැදපු මිරිස් කරල් දෙකයි. ඕං රෙසිපිය! ඒ මදිවාට හොද්දක් නෑ. ටිකක් බිල හිටිය නිසා මම නං කෑව පොලිසියෙ රාලහාමි් කෙනෙකුත් කෑව. අනිත් අයට නං කන්නම බැරිවුනා. දුක තමයි. ඒ වෙලාවෙ ග්‍රාම සේවකය ආව නං ඌව කනව.

කෑමෙන් පස්සෙ මම ගියා පැදුරයි කොට්ටෙයි අරගෙන අපි සෙට්වෙච්ච පුස්තකාල කාමරයට. ඒකෙ තිබුන ලොකු මේසය උඩට පැදුර දාගෙන මම නිදාගත්ත. ඔලුවට ඉහලින් ෆෑන් එකකුත් තිබුන නිසා මදුරු කරදරයකුත් නෑ. හරියටම දෙක වෙනකල් නින්ද ගියා. දෙකට ඇස් ඇරුන. ඒ ගමන "ඇඳෙන්" බහින්න ගියා එලියට යන්න. නමුත් කකුල පහලට දැම්ම විතරයි එකෙක් පෑගුනා... අලිය පාගන ගානට පෑගුනේ නැති නිසා ඒ ගමන අනිත් පැත්තෙන් බහින්න හිතුව... මොන ඒ පැත්තෙත් එකෙක් නිදි! ඒ ගමන සාක්කුවෙ තිබුන ගිනි පෙට්ටිය අරගෙන පත්තු කලා. බැලින්නං මගේ දෙපැත්තෙ බාලාංශ මේස සෙට් ක‍රගෙන දෙන්නෙක් නිදි. ඒ දෙන්න තමයි මට‍ පෑගුනේ. උන් දෙන්න නිදාගන්ද්දිත් කියල තියනව මම නැඟිට්ට්‍ොත් ඇතිවන තත්වය. නමුත් මම නැඟිටියි කියල හිතල නෑ. ඒ ගමන කස්ටිය කරුවලේ කතා කර කර හිටිය පැය දෙකක් විතර. මෙහෙම ඉන්නකොට ඡන්ද පෙට්ටිය තිබුන ශාලාවෙ ඉඳල දෙන්නෙක් ආව අපි ඉන්න කාමරේට.

"පොඩ්ඩක් ලයිට් එක දානවද!" මම ලයිට් එක දැම්ම.

"අයියෝ.... මෙතනින් තමයි වයර් එක ඇදල තියෙන්නෙ" ආපු එකා ඔලුවෙ අත ගහගත්ත. වෙලා තියෙන්නෙ මේකයි.
අපි හිටියෙ පුස්තකාල කාමරේක.... ඒකෙ ලයිට් එකට වයර් එකක් ඇදල තමයි ප්‍රධාන ශාලාවට විදුලිය සපයල තිබුනෙ. අපි නිදාගන්න ලැහැස්ති වෙලා ලයිට් ඕෆ් කරද්දි අර ශාලාවෙත් ලයිට් නෑ නෙව. එයාල පාන්දර දෙකේ ඉඳල ට්‍රයි කරල තියනව ලයිට් හදාගන්න. අන්තිමට පරංගියා කෝට්ටෙ ගියා වගේ ඇදල තිබුන වයර් එක අතගාගෙන එද්දියි අපේ කාමරෙන් වයර් එක ආපු බව දන්නෙ. ඊට පස්සෙ නං නින්ද ආවෙම නෑ. කට්ටිය එක්ක තතාකරමින් ඉඳල උදේ හතර විතර වෙද්දි ඇඳ පැලඳගෙන සූදානම් වෙන්න හිතුව. රාලහාමිට පින් සිදුවෙන්න හෝල් එකටත් අපි නිඳාගත්ත පුස්තකාල කාමරයටත් විතරයි ලයිට් තිබුනෙ. වතුර ගන්න තිබුනෙ ටැංකියකින්. ටැංකිය ලඟ ඉඳල මීටර පනහකට වැඩිය දුරක් තියනව වැසිකිලියට. ඔන්න ඒකට ගිය එකෙක් රාලහාමිගෙ අම්ම මතක් කරමින් එනව....

"අරූගේ අම්මට *&^&^( ටොයිලට් එකේ වතුර නෑ! හිටපිය ඕකට කරන්න හොඳ වැඩක්......"

අන්තිමට වැසිකිලි බාල්දි දෙක ටැප් එක ලඟට ගෙනල්ල වතුර ඇදගෙනයි වැඩේ කරගන්න උනේ. ඔන්න උදේ හය වෙනකොට කට්ටියම ලැහැස්තියි. ඒ එක්කම කෑම භාරව හිටිය ගෑනු මනුස්සය බෙඩ් ටී එක අරගෙන ආව. ටී එකක් බොන්න බලාගෙන එයා ලඟට ගිය උදවිය හෙමින් සැරේ එනව තේ නොබී. බැලින්නං ටී ගෙනාපු භාජනය හෝදපු නැති පොදු වැසිකිලියක් වගේ. ඒක දැක්කම වමනෙ එනව. කවුරුවත් බිව්වෙ නෑ. අන්තිමට කට්ටිය එස්පීඕ මහත්තය ලඟට ගියා.

"එස්පීඕ මහත්තය මේ වැඩේ හරියන්නෙ නෑ.... අපි පිටින් ගෙනත් කෑම කමු. ටවුමට වැඩි දුරක් නෑනේ" කලින් දවල් කෑම සවුත්තු වෙද්දිම ඔය යෝජනාව කලින් කලත් එස්පීඕ මහත්තය එච්චර කැමැත්තක් දැක්වුවෙ නෑ.

"රාලහාමි එයාගෙ වැඩේ කරයිනේ. අනෙක කෑම ඕඩරේ භාරදුන්න ගෙදර සූදානං කරලත් ඇතිනේ" කියලයි කිව්වෙ. නමුත් මේ වෙලාවෙ නං එසේ නොකර ඉන්න බැරිවුනා.

ඔන්න අන්තිමට ඡන්දෙ පටන් ගත්ත. අවුලක් නැතිව වැඩේ සිදුවුනා. පොඩි පොඩි අවුල් නැතුවමත් නෙවේ. මූලික ප්‍රශ්නයක් තමයි හැඳුණුම්පත් අපැහැදිලි වීම නිසා ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමේ අවස්ථාව නැතිවීම. මෙදා ඡන්දයට වලංගු වන හැඳුනුම්පත් වර්ග හතක් තිබුන. ඡන්දය දාන්නම හදල දීපු තාවකාලික හැඳුනුම්පත් වර්ගයකුත් තිබුන. නමුත් ජාතික හැඳුනුම්පත අපැහැදිලි වීම නිසා දෙතුන් දෙනෙකුට ඡන්දය දාන්න දුන්නෙ නෑ. අපේ මිනිස්සු හැඳුනුම්පත් හැදිල්ලට තියෙන්නෙ සෑහෙන්න මැලි කමක්. නමුත් මේවගේ අවස්ථාවකින් පස්සෙ නං හැදෙයි කියල හිතෙනව.

තවත් අවුලක් තමයි රට ගිය උදවිය ඡන්දෙ දාන්න පැමිණීම. මෙතනදි අපේ එස්පීඕ මහත්තය අතිනුත් වරදක් උනා. පෙබරවාරි අග දක්වා රට ඉන්න අයගෙ ලිස්ට් එකක් අපිට ලැබිල තියනව. නමුත් ඊට පස්සෙ ලංකාවට එන්න ඉඩ තියනව නෙව. මෙන්න මෙහෙම ආපු අයට ඡන්දය දාන්න දෙන්න බෑ කියල එස්පීඕ මහත්තය කිව්ව. නමුත් ඇත්තටම සිද්ධවෙන්න ඕන ලිස්ට් එකේ තිබුනත් දැනට අනන්‍යතාවය තහවුරු කරගන්න පුළුවන් නම් ඡන්දය දැමීමේ අවස්ථාව ලබා දෙන්න. අන්තිමට ඉහලට කතා කරල ඒ උදවියට ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්න ඉඩදුන්න.

අපේ මධ්‍යස්ථානයේ සීයට හැත්තෑ දෙකක් විතර ඡන්දය දැම්ම. මුස්ලිම් උදවිය 95%ක් විතර හිටිය නිසා සන්ධානයේත් එජාපයේත් මුස්ලිම් අපේක්ෂකයට තමයි දාන්න ඇත්තෙ. අපිත් දහ දෙනෙකුට විතර ඡන්දය දාන්න උදව් උනා. ඔය උදව් වීම සම්බන්ධයෙනුත් නීතියක් තියනව. ශාරීරිකව දුබල කෙනෙක් ආවොත් ඡන්දය ලකුණු කරන්න එයාට උදව් වෙන්න අපිට පුළුවන්. කාර්ය මණ්ඩලයේ දෙන්නෙක් එකතු වෙලා ඒ කාර්ය කරන්න පුළුවන්. එක වෙලාවක අපූරු සිද්ධියක් උනා.

ඔන්න තාත්ත කෙනෙකුයි පුතෙකුයි ඡන්දෙ දාන්න ආව. තාත්ත ඇවිදගෙන ආවෙත් බොහොම අමාරුවෙන්. පුතාට වාරු වෙලා තමයි ආවෙ. දෙන්න ඡන්ද පත්‍රිකාව අරගෙන එක අරගෙන ලකුණු කරන තැනට ආව. පුතා ඡන්දය දානකල් තාත්ත අල්ලගෙන හිටියෙ අපේ එක්කෙනෙක්. ඊට පස්සෙ තාත්තගෙ වාරය. අපි දෙන්නෙත් තාත්ත අල්ලගෙන ලකුණු කරන තැනට එද්දි ඡන්දය ලකුණු කරන්න කියල තාත්තයි පුතයි දෙන්නම ඉල්ලුව. ඡන්දය දාන්න ඕන කාටද කියල අපි තාත්තගෙන් අහනකොට පුතා පැනල කිව්ව බුලත් කොලේ අහවල් අංකෙ කියල. නමුත් අපි පුතාට යන්න කියල තාත්තගෙන් අහනකොට එයා කියනව අලියට ගහන්න කියල. අන්තිමට අලියට ගහපු ඡන්දය පෙට්ටියට වැටුන. තමන්ගේම කැමැත්ත, ඡන්දය කියන්නෙ ඒකයි.

Monday, March 31, 2014

මේ අවසානයේ ආරම්භයද? (මැතිවරණ ප්‍රතිපල විග්‍රහය)

දකුණු සහ බස්නාහිර පළාත් සභා මැතිවරණය අවසන්ය. ඒ, දෙපාර්ශවයටම හිමිවූ ජයග්‍රහණයන් මෙන්ම පරාජයන්ද සහිතවය. මේ ඒ පිලිබඳ සටහනකි.

ආණ්ඩුව හෙවත් මහින්ද රාජපක්ෂ
මහින්ද රාජපක්ෂ දකුණු පළාත්සභා මැතිවරණය ප්‍රකාශ කර සිදු කලේ මුට්ටිය දැමීමකි. අතීතයේ මුට්ටි දැමූයේ ගෙවල් බිඳි සොරුන්ය. එවිට අඩු තරමින් ඔලුව බේරාගත හැකිය. මෙවර ඡන්දයෙන් මුට්ටිය කුඩු නොවුනද මුට්ටියට පහරක් වැදී ඇත. ජනාධිපතිවරයාට පාඩම් ඉගෙන ගැනීමට අවශ්‍ය නම් මේ ඒ අවස්ථාවයි. අප බලාපොරොත්තු වූ පරිදිම මෙවර සන්ධානයේ ඡන්ද ප්‍රතිශතය යම් මට්ටමකින් අඩුවී ඇත. සන්ධාන පාක්ෂිකයන් බොහෝ දෙනෙකු ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම සිදුකලා යයි උපකල්පනය කලහොත් සමස්ථ ප්‍රකාශිත ප්‍රතිශතයේ අඩු, බහුතරය එජාප පාක්ෂිකයන් වීම විය හැක්කකි. මන්ද යත් ජවිපෙ පාක්ෂිකයන් බහුතරය සාමාන්‍යයෙන් ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන බැවිනි. උක්ත උපකල්පනය නිවැරදි වුවහොත් වඩා තීරණාත්මක ජාතික මැතිවරණයකදී ඇතිවන තත්වය ආණ්ඩුවට හිතසුව පිණිස වන්නේ නැත. දෙදහස් දහසය තෙක් ජනාධිපතිවරණයට කල්ගැනීම ඒ අනුව සිදුවිය හැක්කකි.

කෙසේ වුවත් ආණ්ඩුවට එල්ලවූ පළමු ප්‍රහාරයෙන් පාඩම් ඉගනගැනීමට මහින්ද රාජපක්ෂ තවමත් ප්‍රමාද නැත. යුද්ධයෙන් පසුව සෑම මැතිවරණයකදීම පාහේ අලෙවි කල යුධ ජයග්‍රහණය සහ අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණ භීතිකාව මේ මැතිවරණයේදී ජනතාව නොසලකාහැර ඇත. ජිනීවා පරාජය වන්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදී (එම පරාජය කලින්ම දැනසිටි තත්වයක් තුල) වුවද එය වැඩිපුර වාදනය කල තැටියක් නිසාදෝ ඡන්ද දායකයින්ට ප්‍රිය වී ඇති බවක් නොපෙනේ. පොදුවේ ගත්කල මෙම මැතිවරණ පසුබැස්ම තුලින් ජීවන වියදම දූෂණය නීතිය සාමය වැනි අංශ කෙරෙහි වු බලාපොරොත්තුවක සේයාවක් දක්නට ලැබීම ජනතා ජයග්‍රහණයකි. තවදුරටත් තම පැවැත්ම ආරක්ෂා කරගැනීමට නම් සුපුරුදු බයිලා වෙනුවට වෙනත් ක්‍රියාමාර්ගයකට අවතීර්ණ වීමට සිදුවීම මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා කලයුත්තකි.

එජාපය
මෙවර එජාප ඡන්ද ප්‍රමාණය තරමක ඉහල අගයක් ගත්තද ඔවුන්ගේ දිගුකාලීන පසුබෑම එලෙසමය. දුර්වල ජනඅප්‍රිය නායකත්වයක් (නායකත්ව මණ්ඩලයක්) යටතේ සිදුවියයුතු ලෙසින්ම එය සිදුවී ඇත. විශේෂයෙන් එජාප පාක්ෂිකයන් බහුතරය වෙසෙන කොළඹදී තම ඡන්ද දායකයන් ඡන්දපොල වෙත ගෙන ඒමට ඔවුන් අසමත් වී ඇත. මගේ මතය අනුව නම් එජාපයට වැඩිවූ ඡන්ද ප්‍රතිශතයට හේතුව ජනතාවගේ දැඩි ආණ්ඩු විරෝධය නිසා මිස අනෙකක් නොවේ. රනිල් මහතාගේ සදාකාලික නායකත්වය යටතේ මීට වඩා වැඩි යමක් බලාපොරෝතු විය නොහැක.

ෆොන්සේකා
ඡන්ද (ආසන) ප්‍රමාණය පැත්තෙන් සැලකූ විට විශාලතම ජයග්‍රහණය ලබා ඇත්තේ සරත් ෆොන්සේකා මහතාය. ආණ්ඩුවේ දැඩි බාධා කිරීම් මධ්‍යයේ මන්ත්‍රී ආසන 12ක් ජයග්‍රහණය කිරීම සුළුපටු නොවේ. නමුත් මා පෙර දිනෙක කී ලෙසින්ම අභියෝගය එතනින් අවසන් නොවේ.

ජවිපෙ.
ප්‍ර.ප. හැරුනු විට විශාලතම සහ වැදගත්ම ජයග්‍රහනය ලබා ඇත්තේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණයි. පළාත් දෙකෙන් මන්ත්‍රීධූර 11ක් දිනාගැනීමට හැකි වීම පිටුපස ඇති හේතුසාධක සෑම පක්ෂයකටම පාහේ වැදගත්ය. ඉන් පළමුවැන්න නම් නායකත්වයේ වෙනසක් තුලින් මෙවැනි රටවල සිදුකල හැකි වෙනස කොපමණද යන්නයි. විශේෂයෙන්ම රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ "සුපිරි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය" ගැන කතා කරන දේශපාලන ඔස්තාර්ලාට ජවිපෙ ප්‍රතිපලය ලබාදී ඇත්තේ හොඳ පණිවුඩයකි. කණ්ඩායමක් වශයෙන්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යයි කිවහැකි ක්‍රමයක් තුලින් තීරණ ගන්නා දේශපාලන කණ්ඩායමක් වන ජවිපෙ, නායකත්වයේ වෙනස් වීමක් යන්න බැලූ බැල්මට මහලොකු දෙයක් නොවේ. නායකත්වයේ වෙනසක් වුවද තීරණ ගනු ලැබුවේ එකම කණ්ඩායමකි. නමුත් "නායකත්වය" යන්නට ද ලංකාවේ ඡන්දයේදී යම් බරක් ඇත. ප්‍රතිපත්ති වෙනසක් නොවුවද සෝමවංශ අමරසිංහ වෙනුවට අනුර කුමාර දිසානායක ආදේශයෙන් ඔවුන් ලැබූ ජයග්‍රහණයේ රහස එයයි. අනෙක් අතට කීමෙහි බිනීමෙහි කවදත් දක්ෂයන් වන ජේවීපී කාරයන්ගේ මැතිවරණ මෙහෙයවීම ඉතාමත් ක්‍රමාණුකූල විය. කොලඹ මුඩුක්කු කැඩීම-ඔවුන්ගෙන් කෙනෙකුගේ පැහැරගැනීම- රතුපස්වල-හංවැල්ල වැනි "සැබෑ ජනතා නැගිටීම්" අවස්ථාවන් වලදී ඔවුන් සමඟ සිටීම තවත් හේතුවකි. සමාජවාදී න්‍යායන් වලින් තරමක් බැහැරවී (සුළු ධනේෂ්වර පක්ෂයක් ලෙස) මධ්‍යම පාන්තිකයන් දිනාගැනීමට මෙවර ජවිපෙ සමත් වී ඇත.

ඉතිහාසය
මේ මැතිවරණය මා දැක ඇති මැතිවරණ ඉතිහාසයේ විශේෂ එකකි. සාමාන්‍යයෙන් යම් ආණ්ඩුවක් දීර්ඝ කාලයක් බලයේ සිටින විට පරාජය කිරීම පහසු නැත. කෙසේ වුවත් පරාජය වන අවස්ථ‍ාව පැමිණි විට එසේ නොවන්නේද නැත. පක්ෂ වශයෙන් ගත්කල පවතින ආණ්ඩුව සුළු ප්‍රතිශතයකින් ජයග්‍රහණය කිරීමත් පොදු විපක්ෂයේ ගොඩ වැඩි වීමත් එහි ලක්ෂණයකි. අනූ තුනේ දකුණු පළාත් සභා මැතිවරණයේ සිදුවූයේද මෙයයි. මෙවර ලැබී ඇත්තේද ඊට යම් තරමක් සමාන ප්‍රතිපලයකි. එම ප්‍රතිපලය තමන්ට වාසිදායක ආකාරයේ හැරවුමකට දෙපාර්ශවයටම තවමත් අවකාශ ඇත. මෙවර විපක්ෂය වෙනුවෙන් ඡන්දපොලට පැමිණියවුන් විශේෂිතය. ඔවුන් ජයග්‍රාහකයන් නොවුවද ජයග්‍රහණයේ ආරම්භකයන් ලෙස ඉතිහාසගත වීමට ඉඩ ඇත.

මැතිවරණ ප්‍රතිපල විග්‍රයන්: මාතලන්, සෑම්, w3Lanka අජිත්, අමිල චතුරංග,රැඩිකල් සටහන් යකා

Saturday, March 29, 2014

දකුණෙ ඔහේලටයි බස්නාහිර ඔයාලටයි......



ඔහේලගෙයි ඔයාලගෙයි ඡන්දෙ අදයි!
ඔයාල අපි තමයි ඉතිහා‍සයෙ රජවරු දනගැස්සුවෙ,
ඒකාධිපති පාලන අවසන් කලේ,
මේ පාරත් පුළුවන්,
ඔහේලයි ඔයාලයි කැමති නං විතරක්!
කොහොම උනත්,
ඔයාලගෙ ඔහේලගෙ පාට වෙනස් කරන්න අපිට බැරිවෙයි!
කමක් නෑ මනාපෙ දෙන්න!
මීට කලින් ඔහේල ඔයාල,
දීපු මනාප ගැන කියන්න ලැජ්ජ හිතුන වෙලාවල් තිබුන නේද?
ලැජ්ජා වෙන්න නං ආයෙත් දෙන්න එපා!
අඩුගානෙ අපි දුන්නෙ අහවලාට කියල කියන්න පුළුවන් එකෙකුට දෙන්න.
ඒත් මදැයි මේ යන විදියට......